Minimaal twee keer per week klinkt wel als veel druk voor jou - een keer is prima, hoor. Kwaliteit boven kwantiteit, daar was de ongelooflijke altijd al goed in. :)
Dank voor je reactie! Maar gelukkig doe ik het bepaald niet alleen! We maken deze Substack met een team - redacteuren Mariska, Christijn, Michiel en ik. En we gaan samenwerken met externe experts - die ook stukken gaan schrijven of daarover meedenken.
Dat klinkt als een veelbelovend project - ik zie er al naar uit. Het lijkt me ook een erg leuk project voor jullie als team om aan te werken.
Maar als je het over Bildung hebt, daar heb ik als lezer ook tijd voor nodig. Om er eens voor te zitten en dingen in te laten zinken. Er eens rustig over na te denken tijdens een wandeling (zonder hond, helaas, in mijn geval).
Je eigen beschrijving van Haid's podcast in je andere post op deze substack (snelheid en fragmentatie versus de ruimte om te leren en reflecteren) geeft dat beter weer dan ik het hier kan doen.
Helemaal mee eens. Zeker als het nieuwe perspectieven zijn. Lezen, denken erover, herlezen, begrijpen en een mening vormen, het heeft even tijd nodig (in ieder geval bij mij).
Misschien is het anders als de twee artikelen elkaar aanvullen, wat bijdraagt aan de "bildung".
Dank voor je reactie! Maar gelukkig doe ik het bepaald niet alleen! We maken deze Substack met een team - redacteuren Mariska, Christijn, Michiel en ik. En we gaan samenwerken met externe experts - die ook stukken gaan schrijven of daarover meedenken.
Ik wil graag een persoonlijke ervaring delen, die iets laat zien van wat volgens mij breder relevant is voor jullie missie.
Jarenlang leefde ik als dertiger, gedwongen door Hersenletsel na een ongeluk, een uitzonderlijk stil, traag/stilstaand en beperkt kluizenaarsleven op postzegelformaat. Waarbij vergeleken de lockdown nog wel meeviel, durf ik te zeggen.
In die tijd beleefde ik de kleinste natuurschoonheden als een wereldwonder, haalde ik diepgevoelde zingeving uit een kwartiertje kunst maken per dag (en zeven, acht uur per dag verplicht navelstaren), had ik vele verlichte en mystieke momenten, en voelde ik mij diep verbonden met het leven, tussen al het fysieke en psychische klachten door.
Het was een groot cadeau om na twaalf jaar toch nog gedeeltelijk herstel te mogen doormaken. Mijn artistieke inspiratie kan ik nu meer handen en voeten geven, mijn enorm gegroeide vrijheid in het verbinden met mensen kan ik nu enigszins uitleven. Ik kan weer prikkels en informatie tot mij nemen en me begeven in meer delen van onze eindeloos boeiende wereld, offline en online.
Het is fantastisch. En... ik mis steeds meer de diepte van het ervaren van het Schone, het Goede en het Ware.
Waardoor? Dat is voor mij nu een interessante ontdekking. Te veel prikkels, en daardoor te weinig ruimte en verwerkingscapaciteit in mijn brein om de kleinere, zachtere en subtielere informatie die hoort bij Schoon, Goed, en Waar, op te pikken, bewust te laten worden en diep te laten binnen komen, is zeker een belangrijke factor. Maar het heeft denk ik ook te maken met minder grenzen en minder lijden. Schaarste doet waarde toenemen.
Het Schone, het Goede en het Ware komen samen in het kleinste grassprietje tussen tegels in de stad, of tussen miljoenen soortgenoten in de polder. In alles waarin het Leven tot uitbarsting komt. Als er ruimte voor is, en misschien ook noodzaak. En voor Grote Kunst geldt dat net zo goed. De prachtigste boeken komen opeens niet meer zo bij me binnen, nu ik het nieuws weer volg, wekelijks een afspraak heb, de wereld zo boeiend is en een wereld aan informatie beschikbaar is, duizenden fantastische kunstenaars op online media. Ik word er steeds ongelukkiger van.
Ook merk ik dat het steeds moeilijker is om de weg van de ontprikkeling door te maken, die met stilte, stilstand en nare gevoelens vóelen gepaard gaat, maar onontbeerlijk is om weer in verbinding met mezelf te komen, van waaruit ik weer kan ontvangen en écht waarnemen en voelen. Ondanks dat ik er olympisch getraind in was (maar wel met dikke stok achter de deur), en de zoete beloning zo goed ken, is het zo verleidelijk om in plaats daarvan afleiding te zoeken in grovere, plattere, rationelere of juist sensationelere prikkels, wanneer de fijnere en complexere prikkels niet meer binnenkomen. Volgehouden met een shot suiker.
Die balans vinden en in contact met onze ziel blijven in een wereld vol prikkels en verleidingen is voor ons allemaal een grote uitdaging. Je zou zeggen dat als je het eenmaal tot in het ultieme hebt mogen ervaren, dat je dat niet meer uit zicht raakt. Wel dus, in een vloek en een zucht.
Het is echt, ECHT, een keuze, hoe we in dat opzicht willen leven. Kwaliteit of kwantiteit? We zullen voor kwaliteit en bezieling echt, ECHT, dingen moeten laten, discipline moeten opbrengen, en bereid moeten zijn om een beetje te lijden. En dan heb ik het nog niet over het aankijken van de demonen die in de stilte soms op ons afkomen, maar dat is nog weer een ander, maar ook wel onmisbaar, verhaal in het geheel.
Ik ben echt fan van De Ongelofelijke. En het Schone, Goede, en Ware zijn mijn meest heilige kompas, zonder enige religie aan te hangen. Daarom vind ik het fijn om deze ervaring hier te delen. Omdat ik geloof dat dit is waar het mee begint.
Mooi concept, ik ga het nog eens goed bekijken. Een kleine suggestie: de sterren waar Van Gogh iets religieus in ziet, daar kijkt de wetenschap ook naar - en ook in die kringen zijn er mensen die hun (wetenschappelijke) observaties inspirerend (bezielend!) vinden. Neem Heino Falcke met zijn zwarte gaten, maar er zijn meer voorbeelden. Wetenschap is uiteindelijk ook iets dat belangrijk is in onze cultuur, en er zitten tal van grote verhalen in. Kortom, misschien kunnen jullie die invalshoek ook eens aanstippen!
Ja, dat is een gaaf idee. Dank Rene! Wetenschap bedient zich soms ook van poëtische taal, ik (David) moet daarbij ook denken aan jouw boek dat ik destijds las ‘Gevormd uit Sterrenstof’.
Schrijver en kunstenaar Josh Nadeau (@swordandpencil) schrijft al jaren over de zoektocht naar zingeving met de Trancedentals als uitgangspositie. Wat heerlijk om dan deze woorden ook uit David's mond te horen en nog mooier dat er een heel platform aan gewijd wordt! Erg benieuwd wat deze zoektocht ons gaat brengen (:
Een welkom initiatief. Deze substack bijdrage doet mij denken aan een citaat van Ralph Waldo Emerson. "In every work of genius, we recognize our own rejected thoughts: they come back to us with a certain alienated majesty." Misschien kunnen wij denk- en begripspatronen herontdekken die inmiddels waren kwijt geraakt. Veel succes!
Erg fijn om vanuit Zweden,waar ik al 8 jaar woon, geïnspireerd te blijven vanuit mijn “thuisland” Het doet mij denken aan mijn online studie in Glasgow “ Art and Faith” waar bijv. Gerefereerd werd aan Makoto Fujimura. Die doet ook mooi werk op dit gebied! 🙏🏻
Wat een mooi initiatief! Ik denk dat veel mensen op zoek zijn naar schoonheid maar om die op te merken is vertraging nodig. Ik kijk uit naar de verhalen.
Wat een mooi initiatief, ik ben benieuwd!
Minimaal twee keer per week klinkt wel als veel druk voor jou - een keer is prima, hoor. Kwaliteit boven kwantiteit, daar was de ongelooflijke altijd al goed in. :)
Dank voor je reactie! Maar gelukkig doe ik het bepaald niet alleen! We maken deze Substack met een team - redacteuren Mariska, Christijn, Michiel en ik. En we gaan samenwerken met externe experts - die ook stukken gaan schrijven of daarover meedenken.
Dat klinkt als een veelbelovend project - ik zie er al naar uit. Het lijkt me ook een erg leuk project voor jullie als team om aan te werken.
Maar als je het over Bildung hebt, daar heb ik als lezer ook tijd voor nodig. Om er eens voor te zitten en dingen in te laten zinken. Er eens rustig over na te denken tijdens een wandeling (zonder hond, helaas, in mijn geval).
Je eigen beschrijving van Haid's podcast in je andere post op deze substack (snelheid en fragmentatie versus de ruimte om te leren en reflecteren) geeft dat beter weer dan ik het hier kan doen.
Beste Meriam,
Helemaal mee eens. Zeker als het nieuwe perspectieven zijn. Lezen, denken erover, herlezen, begrijpen en een mening vormen, het heeft even tijd nodig (in ieder geval bij mij).
Misschien is het anders als de twee artikelen elkaar aanvullen, wat bijdraagt aan de "bildung".
Inderdaad, dit klinkt wel als heel pittig om vol te houden. Beter 1 keer per week :)
Dank voor je reactie! Maar gelukkig doe ik het bepaald niet alleen! We maken deze Substack met een team - redacteuren Mariska, Christijn, Michiel en ik. En we gaan samenwerken met externe experts - die ook stukken gaan schrijven of daarover meedenken.
Goed initiatief! Ik ben zo vrij geweest om bij Plato een paar boekentips toe te voegen, want die miste ik :)
Zeer welkom, dank!
Ik wil graag een persoonlijke ervaring delen, die iets laat zien van wat volgens mij breder relevant is voor jullie missie.
Jarenlang leefde ik als dertiger, gedwongen door Hersenletsel na een ongeluk, een uitzonderlijk stil, traag/stilstaand en beperkt kluizenaarsleven op postzegelformaat. Waarbij vergeleken de lockdown nog wel meeviel, durf ik te zeggen.
In die tijd beleefde ik de kleinste natuurschoonheden als een wereldwonder, haalde ik diepgevoelde zingeving uit een kwartiertje kunst maken per dag (en zeven, acht uur per dag verplicht navelstaren), had ik vele verlichte en mystieke momenten, en voelde ik mij diep verbonden met het leven, tussen al het fysieke en psychische klachten door.
Het was een groot cadeau om na twaalf jaar toch nog gedeeltelijk herstel te mogen doormaken. Mijn artistieke inspiratie kan ik nu meer handen en voeten geven, mijn enorm gegroeide vrijheid in het verbinden met mensen kan ik nu enigszins uitleven. Ik kan weer prikkels en informatie tot mij nemen en me begeven in meer delen van onze eindeloos boeiende wereld, offline en online.
Het is fantastisch. En... ik mis steeds meer de diepte van het ervaren van het Schone, het Goede en het Ware.
Waardoor? Dat is voor mij nu een interessante ontdekking. Te veel prikkels, en daardoor te weinig ruimte en verwerkingscapaciteit in mijn brein om de kleinere, zachtere en subtielere informatie die hoort bij Schoon, Goed, en Waar, op te pikken, bewust te laten worden en diep te laten binnen komen, is zeker een belangrijke factor. Maar het heeft denk ik ook te maken met minder grenzen en minder lijden. Schaarste doet waarde toenemen.
Het Schone, het Goede en het Ware komen samen in het kleinste grassprietje tussen tegels in de stad, of tussen miljoenen soortgenoten in de polder. In alles waarin het Leven tot uitbarsting komt. Als er ruimte voor is, en misschien ook noodzaak. En voor Grote Kunst geldt dat net zo goed. De prachtigste boeken komen opeens niet meer zo bij me binnen, nu ik het nieuws weer volg, wekelijks een afspraak heb, de wereld zo boeiend is en een wereld aan informatie beschikbaar is, duizenden fantastische kunstenaars op online media. Ik word er steeds ongelukkiger van.
Ook merk ik dat het steeds moeilijker is om de weg van de ontprikkeling door te maken, die met stilte, stilstand en nare gevoelens vóelen gepaard gaat, maar onontbeerlijk is om weer in verbinding met mezelf te komen, van waaruit ik weer kan ontvangen en écht waarnemen en voelen. Ondanks dat ik er olympisch getraind in was (maar wel met dikke stok achter de deur), en de zoete beloning zo goed ken, is het zo verleidelijk om in plaats daarvan afleiding te zoeken in grovere, plattere, rationelere of juist sensationelere prikkels, wanneer de fijnere en complexere prikkels niet meer binnenkomen. Volgehouden met een shot suiker.
Die balans vinden en in contact met onze ziel blijven in een wereld vol prikkels en verleidingen is voor ons allemaal een grote uitdaging. Je zou zeggen dat als je het eenmaal tot in het ultieme hebt mogen ervaren, dat je dat niet meer uit zicht raakt. Wel dus, in een vloek en een zucht.
Het is echt, ECHT, een keuze, hoe we in dat opzicht willen leven. Kwaliteit of kwantiteit? We zullen voor kwaliteit en bezieling echt, ECHT, dingen moeten laten, discipline moeten opbrengen, en bereid moeten zijn om een beetje te lijden. En dan heb ik het nog niet over het aankijken van de demonen die in de stilte soms op ons afkomen, maar dat is nog weer een ander, maar ook wel onmisbaar, verhaal in het geheel.
Ik ben echt fan van De Ongelofelijke. En het Schone, Goede, en Ware zijn mijn meest heilige kompas, zonder enige religie aan te hangen. Daarom vind ik het fijn om deze ervaring hier te delen. Omdat ik geloof dat dit is waar het mee begint.
Marieke
Wauw Marieke, hier zijn we een beetje stil van. Dank voor je mooie reactie.
Hou dat vast ;) Leuk om uitgerekend jullie stil te krijgen :D
😅
Owe oeps niet té stil graag :D
Wat zou het leven zijn zonder de Ongelooflijke Podcast,veel minder interessant! 💕
Mooi initiatief! Ik ga het volgen.
🙏
Mooi concept, ik ga het nog eens goed bekijken. Een kleine suggestie: de sterren waar Van Gogh iets religieus in ziet, daar kijkt de wetenschap ook naar - en ook in die kringen zijn er mensen die hun (wetenschappelijke) observaties inspirerend (bezielend!) vinden. Neem Heino Falcke met zijn zwarte gaten, maar er zijn meer voorbeelden. Wetenschap is uiteindelijk ook iets dat belangrijk is in onze cultuur, en er zitten tal van grote verhalen in. Kortom, misschien kunnen jullie die invalshoek ook eens aanstippen!
Ja, dat is een gaaf idee. Dank Rene! Wetenschap bedient zich soms ook van poëtische taal, ik (David) moet daarbij ook denken aan jouw boek dat ik destijds las ‘Gevormd uit Sterrenstof’.
Schrijver en kunstenaar Josh Nadeau (@swordandpencil) schrijft al jaren over de zoektocht naar zingeving met de Trancedentals als uitgangspositie. Wat heerlijk om dan deze woorden ook uit David's mond te horen en nog mooier dat er een heel platform aan gewijd wordt! Erg benieuwd wat deze zoektocht ons gaat brengen (:
Súper!
Ook dankzij jouw artwork! 🤩
Wat leuk dat ik jullie nu ook kan lezen! Ik kijk ernaar uit :)
🙏
Podcast geluisterd? Tyler Staton gebruikte hetzelfde schilderij en voorbeeld. https://open.spotify.com/episode/3KgRzGUUvHsWcaQHH0LzNM?si=qaqbHnXRTd-fv71ypdocNg
Nee, kende ik niet! Maar nu wel benieuwd, dus voeg hem toe aan mijn playlist.
Een welkom initiatief. Deze substack bijdrage doet mij denken aan een citaat van Ralph Waldo Emerson. "In every work of genius, we recognize our own rejected thoughts: they come back to us with a certain alienated majesty." Misschien kunnen wij denk- en begripspatronen herontdekken die inmiddels waren kwijt geraakt. Veel succes!
Dank! 🙏
Prachtig initiatief, blij mee!
Erg fijn om vanuit Zweden,waar ik al 8 jaar woon, geïnspireerd te blijven vanuit mijn “thuisland” Het doet mij denken aan mijn online studie in Glasgow “ Art and Faith” waar bijv. Gerefereerd werd aan Makoto Fujimura. Die doet ook mooi werk op dit gebied! 🙏🏻
Wat prachtig! Ik kijk ernaar uit om kennis en inspiratie op te doen !
🙏
Wat een mooi initiatief! Ik denk dat veel mensen op zoek zijn naar schoonheid maar om die op te merken is vertraging nodig. Ik kijk uit naar de verhalen.
🙏
Mooi initiatief!
🙏