Dank voor het essay en het mooie interview. Tijdens het luisteren moest ik denken aan Story of Isaac van Leonard Cohen, waarin hij hetzelfde thema van offeren voor een hoger doel raakt. Het nummer schreef hij ten tijde van de Vietnamoorlog.
Liefde is een offer en een offer uit. Liefde maakt de mens echt gelukkig. Het is ook een WERKWOORD ! Dit citaat is afkomstig van de stichter van het opus dei
Het citaat verwijst naar Josemaría Escrivá (1902–1975), een Spaanse priester en de stichter van Opus Dei. Hij werd geboren in Barbastro, studeerde theologie en rechten, en richtte in 1928 Opus Dei op met de overtuiging dat ieder mens heiligheid kan bereiken door zijn dagelijkse werk en gewone leven aan God op te dragen.
Dank voor de inspirerende artikelen (en podcasts!). Scherpen het denken! Zo moest ik denken aan de ervaring van roeping in relatie tot het offer. Abraham werd geroepen, of in lijn met Kierkegaard roeping tot trouw.
Wat zegt dat de bereidheid tot een sprong, tot een offer: voel ik mij daartoe geroepen? En door welke stem? Is het werkelijke probleem van onze maatschappij niet eerder dat we geen roeping meer ervaren? Of dat er zo veel roepstemmen zijn en we verleerd zijn het onderscheid te maken, waardoor we cynisch of vertwijfeld achterblijven? Tot niets meer in staat dan springen in een pierenbadje.
Zelf probeer ik mijn roeping zo dicht mogelijk bij huis te zoeken. In directe relaties en ontmoetingen. Openstaan om in trouw te antwoorden, ook al vraagt dat op dat moment een offer van mijzelf.
Enerzijds een sterk en confronterend essay: welk gezag tolereer ik, en ben ik tot offer bereid? Anderzijds was het mij tot grote frustratie: waarom stond toch eigenlijk vooral het zingevende offer van het 'ik' tegenover 'de betere wereld' centraal?
De lage gevechtsbereidheid, heeft dat alleen te maken met hoe *wij* willen sterven, en welk gezag we over *ons* leven stellen? Of betekent gevechtsbereidheid ook dat wij *de vijand* willen offeren voor iets dat wij de betere wereld noemen? Oorlog is niet alleen zelf-opoffering, het is ook de beslissing dat jij het leven van soldaat aan de overkant weg mag nemen voor iets groters dan jij
We moeten beseffen dat ons offeren en 'de sprong in het absurde', en ons luisteren naar gezag daarin tijdens oorlog, ook absurde sprongen bevat aangaande het offeren van de ander!
Is het werkelijk zo dat we Gods gezag tolereren als we de vijand opofferen voor het neerslaan van politieke agressie, of het beschermen van onze vrije rechtstaat?
Moeten we ons niet eerst afvragen of een wereld waarin wij dodelijk geweld hebben gebruikt om het kwaad eigenhandig neer te slaan überhaupt een (christelijke) betere wereld is?
Een leven zonder God betekent niet per se een leven zonder geloven. Geloven kan ook zonder een God om te aanbidden of gehoorzamen. Zonder patriarchale systemen om in onderdrukt te raken.
Ik geloof bijvoorbeeld ook dat er een vrouwelijke God is.
Je zei: Geloven kan ook zonder een God om te aanbidden of gehoorzamen. Zonder patriarchale systemen om in onderdrukt te raken.
Elke overtuiging heeft structuur nodig. De vraag is alleen wie die structuur bepaalt: jij, of iemand anders
Geloven zonder God maakt je niet automatisch vrij van dogma. Wetenschappelijk materialisme, progressivisme, het geloof in de markt die hebben ook hun priesters, hun ketters en hun inquisitie. De vraag is niet ofje gelooft, maar hoe bewust je dat doet."
Ik voel me meer aangetrokken tot natuurreligies, en die aanbidden eerder de aarde, de kracht van de natuur en alles wat zij voortbrengt dan een gepersonificeerde God. Daar speelt macht ook veel minder een rol dan in religies met een God.
Ik zou juist willen betogen dat we helemaal niet zijn ontsnapt aan een wereld van meesters en zekerheden. We hebben ze alleen vervangen door modernere varianten. Waar vroeger autoriteit werd gelegitimeerd door traditie of hiërarchie, beroepen we ons nu op bewezen feiten en ‘objectieve’ noodzaak. Daarmee dwingen we onszelf tot een nieuwe vorm van gehoorzaamheid. Eigenlijk een geïnternaliseerde dwangmatigheid die zich verschuilt achter rationaliteit.
Ook de stelling dat wat eenmaal ontmaskerd is, niet opnieuw gemaskeerd kan worden, overtuigt me niet. De mens is uitstekend in staat om bewust te vergeten wanneer dat comfortabeler is. We weten precies wat de sigaret, de onnodige dure aankoop, de vliegreis, de affaire of de biefstuk aanricht en toch schuiven we die kennis moeiteloos naar de achtergrond. Vergeten is geen onvermogen, maar een vaardigheid die we strategisch inzetten.
In die zin lijkt onze zogenaamd ontmaskerde, atheïstische cultuur meer op haar voorgangers dan we willen toegeven. Het is simpelweg ontkennen dat we nieuwe rituelen, dogma’s en meesters hebben opgebouwd.
Dank voor het essay en het mooie interview. Tijdens het luisteren moest ik denken aan Story of Isaac van Leonard Cohen, waarin hij hetzelfde thema van offeren voor een hoger doel raakt. Het nummer schreef hij ten tijde van de Vietnamoorlog.
‘You who build these altars now
to sacrifice these children
you must not do it anymore
a scheme is not a vision
and you never have been tempted
by a demon or a God’
Liefde is een offer en een offer uit. Liefde maakt de mens echt gelukkig. Het is ook een WERKWOORD ! Dit citaat is afkomstig van de stichter van het opus dei
Het citaat verwijst naar Josemaría Escrivá (1902–1975), een Spaanse priester en de stichter van Opus Dei. Hij werd geboren in Barbastro, studeerde theologie en rechten, en richtte in 1928 Opus Dei op met de overtuiging dat ieder mens heiligheid kan bereiken door zijn dagelijkse werk en gewone leven aan God op te dragen.
"Het vertrouwen van hetgeen dat niet te toetsen is op betrouwbaarheid".
Bedankt overigens voor de tentoonstelling-tip.
Dank voor de inspirerende artikelen (en podcasts!). Scherpen het denken! Zo moest ik denken aan de ervaring van roeping in relatie tot het offer. Abraham werd geroepen, of in lijn met Kierkegaard roeping tot trouw.
Wat zegt dat de bereidheid tot een sprong, tot een offer: voel ik mij daartoe geroepen? En door welke stem? Is het werkelijke probleem van onze maatschappij niet eerder dat we geen roeping meer ervaren? Of dat er zo veel roepstemmen zijn en we verleerd zijn het onderscheid te maken, waardoor we cynisch of vertwijfeld achterblijven? Tot niets meer in staat dan springen in een pierenbadje.
Zelf probeer ik mijn roeping zo dicht mogelijk bij huis te zoeken. In directe relaties en ontmoetingen. Openstaan om in trouw te antwoorden, ook al vraagt dat op dat moment een offer van mijzelf.
Dank voor deze tekst.
Enerzijds een sterk en confronterend essay: welk gezag tolereer ik, en ben ik tot offer bereid? Anderzijds was het mij tot grote frustratie: waarom stond toch eigenlijk vooral het zingevende offer van het 'ik' tegenover 'de betere wereld' centraal?
De lage gevechtsbereidheid, heeft dat alleen te maken met hoe *wij* willen sterven, en welk gezag we over *ons* leven stellen? Of betekent gevechtsbereidheid ook dat wij *de vijand* willen offeren voor iets dat wij de betere wereld noemen? Oorlog is niet alleen zelf-opoffering, het is ook de beslissing dat jij het leven van soldaat aan de overkant weg mag nemen voor iets groters dan jij
We moeten beseffen dat ons offeren en 'de sprong in het absurde', en ons luisteren naar gezag daarin tijdens oorlog, ook absurde sprongen bevat aangaande het offeren van de ander!
Is het werkelijk zo dat we Gods gezag tolereren als we de vijand opofferen voor het neerslaan van politieke agressie, of het beschermen van onze vrije rechtstaat?
Moeten we ons niet eerst afvragen of een wereld waarin wij dodelijk geweld hebben gebruikt om het kwaad eigenhandig neer te slaan überhaupt een (christelijke) betere wereld is?
Dank voor het essay en de kern vragen: tolereren we God ? en de God van onze buurman ?
Een leven zonder God betekent niet per se een leven zonder geloven. Geloven kan ook zonder een God om te aanbidden of gehoorzamen. Zonder patriarchale systemen om in onderdrukt te raken.
Interessant punt.
Ik geloof, maar op mijn eigen manier.
Ik geloof bijvoorbeeld ook dat er een vrouwelijke God is.
Je zei: Geloven kan ook zonder een God om te aanbidden of gehoorzamen. Zonder patriarchale systemen om in onderdrukt te raken.
Elke overtuiging heeft structuur nodig. De vraag is alleen wie die structuur bepaalt: jij, of iemand anders
Geloven zonder God maakt je niet automatisch vrij van dogma. Wetenschappelijk materialisme, progressivisme, het geloof in de markt die hebben ook hun priesters, hun ketters en hun inquisitie. De vraag is niet ofje gelooft, maar hoe bewust je dat doet."
Bedankt voor je inzicht!❤️
Ik voel me meer aangetrokken tot natuurreligies, en die aanbidden eerder de aarde, de kracht van de natuur en alles wat zij voortbrengt dan een gepersonificeerde God. Daar speelt macht ook veel minder een rol dan in religies met een God.
Eens
Ik zou juist willen betogen dat we helemaal niet zijn ontsnapt aan een wereld van meesters en zekerheden. We hebben ze alleen vervangen door modernere varianten. Waar vroeger autoriteit werd gelegitimeerd door traditie of hiërarchie, beroepen we ons nu op bewezen feiten en ‘objectieve’ noodzaak. Daarmee dwingen we onszelf tot een nieuwe vorm van gehoorzaamheid. Eigenlijk een geïnternaliseerde dwangmatigheid die zich verschuilt achter rationaliteit.
Ook de stelling dat wat eenmaal ontmaskerd is, niet opnieuw gemaskeerd kan worden, overtuigt me niet. De mens is uitstekend in staat om bewust te vergeten wanneer dat comfortabeler is. We weten precies wat de sigaret, de onnodige dure aankoop, de vliegreis, de affaire of de biefstuk aanricht en toch schuiven we die kennis moeiteloos naar de achtergrond. Vergeten is geen onvermogen, maar een vaardigheid die we strategisch inzetten.
In die zin lijkt onze zogenaamd ontmaskerde, atheïstische cultuur meer op haar voorgangers dan we willen toegeven. Het is simpelweg ontkennen dat we nieuwe rituelen, dogma’s en meesters hebben opgebouwd.